Drank, roken en stress! Binnen de kortste keren weet ik dat dit de vijanden van de mens zijn. Henk Kanger (68) uit Hollum noemt ze meteen aan het begin van ons gesprek en hij houdt de drie onheilbrengers dan ook verre van zich. Het is hem aan te zien. Henk ziet er goed uit. Hoe kan het ook anders, als je zó met en in de natuur leeft als hij.

Tekst: Ingrid Fischer     Fotografie: Jantina Scheltema

Er komt een handjevol bevroren cranberries op tafel. Er gaat geen dag voorbij of hij eet het ‘rode goud’ uit de duinen. Rauw! En dat is niet alles. Het water loopt je in de mond als Henk vertelt over wat hij allemaal uit de natuur haalt. De mosselen van het wad komen met een tomaat, een uitje en wat roomboter via zijn houtkachel op zijn brood terecht. Wie smelt daar nu niet voor? De garnalen, die hij van eind september tot eind november uit de zee haalt, worden gepeld en ingevroren. Hij kan naar eigen zeggen heel snel “pule” (pellen) en ik geloof hem meteen. Een hele emmer in twee en een half uur!

Henk is voor geen gat te vangen. Altijd op pad. Vissen, jutten, kruien, plukken. Maar als zijn vrienden van Terschelling hem bellen dat er wel eens hout kan aanspoelen op Ameland, dan moet alles wijken en gaat hij zelfs midden in de nacht, als het nog pikkedonker is, met zijn fiets naar het strand. Ooit was hij verslaafd. Verslaafd aan het strand. Ja, dat kan! Hij werd oververmoeid, omdat hij bijna dag en nacht bij de zee moest zijn. Toen zette hij zelf ‘de rem erop’, zoals hij dat noemt.

Even afkicken. Overigens niet van het Rondje Ameland (50 km). Dat rondje liep hij al negen keer, maar dan op klompen. Tja, als je Henk Kanger heet, dan doe je dat niet op wandelschoenen. Verschil moet er zijn!

Eén keer per jaar gaat Henk in de zomer naar Terschelling. Maar wel op een bijzondere manier. Een maat van hem brengt hem met fiets en al in een speedboot over de zee en zet hem af op de Boschplaat van Terschelling. Dan fietst hij over het (buur)eiland, logeert bij vrienden en neemt een paar dagen later de reguliere boot naar Harlingen. Vervolgens fietst hij langs de wadkust terug naar Holwerd. Dat soort reisjes staan (gelukkig) niet in toeristische folders. Ze zijn alleen weggelegd voor Henk, de natuurmens pur sang.

Na ons gesprek hoor ik op de autoradio over de files in het land. Wát een wereld van verschil! Zouden de mensen die in de file staan iets begrijpen van het leven van Henk Kanger?

EILANDERS
EILANDERS

Drank, roken en stress! Binnen de kortste keren weet ik dat dit de vijanden van de mens zijn. Henk Kanger (68) uit Hollum noemt ze meteen aan het begin van ons gesprek en hij houdt de drie onheilbrengers dan ook verre van zich. Het is hem aan te zien. Henk ziet er goed uit. Hoe kan het ook anders, als je zó met en in de natuur leeft als hij.

Tekst: Ingrid Fischer     Fotografie: Jantina Scheltema

Er komt een handjevol bevroren cranberries op tafel. Er gaat geen dag voorbij of hij eet het ‘rode goud’ uit de duinen. Rauw! En dat is niet alles. Het water loopt je in de mond als Henk vertelt over wat hij allemaal uit de natuur haalt. De mosselen van het wad komen met een tomaat, een uitje en wat roomboter via zijn houtkachel op zijn brood terecht. Wie smelt daar nu niet voor? De garnalen, die hij van eind september tot eind november uit de zee haalt, worden gepeld en ingevroren. Hij kan naar eigen zeggen heel snel “pule” (pellen) en ik geloof hem meteen. Een hele emmer in twee en een half uur!

Henk is voor geen gat te vangen. Altijd op pad. Vissen, jutten, kruien, plukken. Maar als zijn vrienden van Terschelling hem bellen dat er wel eens hout kan aanspoelen op Ameland, dan moet alles wijken en gaat hij zelfs midden in de nacht, als het nog pikkedonker is, met zijn fiets naar het strand. Ooit was hij verslaafd. Verslaafd aan het strand. Ja, dat kan! Hij werd oververmoeid, omdat hij bijna dag en nacht bij de zee moest zijn. Toen zette hij zelf ‘de rem erop’, zoals hij dat noemt.

Even afkicken. Overigens niet van het Rondje Ameland (50 km). Dat rondje liep hij al negen keer, maar dan op klompen. Tja, als je Henk Kanger heet, dan doe je dat niet op wandelschoenen. Verschil moet er zijn!

Eén keer per jaar gaat Henk in de zomer naar Terschelling. Maar wel op een bijzondere manier. Een maat van hem brengt hem met fiets en al in een speedboot over de zee en zet hem af op de Boschplaat van Terschelling. Dan fietst hij over het (buur)eiland, logeert bij vrienden en neemt een paar dagen later de reguliere boot naar Harlingen. Vervolgens fietst hij langs de wadkust terug naar Holwerd. Dat soort reisjes staan (gelukkig) niet in toeristische folders. Ze zijn alleen weggelegd voor Henk, de natuurmens pur sang.

Na ons gesprek hoor ik op de autoradio over de files in het land. Wát een wereld van verschil! Zouden de mensen die in de file staan iets begrijpen van het leven van Henk Kanger?

Deel deze publicatie

Stuur deze pagina eenvoudig door of plaats als bericht op social media.